mergen

[Edebiyat Türkiye Meşveret Divanı]

Edebiyat Türkiye Meşveret Divanı  |  Sanat  |  Kendi Kaleminizden  |  Konu: mergen

[mergen]

albay'a mektuplar..

-1-

adı:acı

tutamadığım kalemde,yer eden sözler bana öfkeli..

aynaya yansıyanların gerçeği yokmuş.şöyle bir uzaktan bakınca fark ettim.kurduğum tuzaklardan,acemice işte.yal”an” anlıkta olsa,deşti içimi;tüm benliğimi..habersiz yağmalandım.yerde kırık dökük duran aynadan farksız ruh!keskin virajlar anlamsız kahkahalar içi kof mutluluklar;gerçeği yok.gerçeğin hiç dokunmadığı bir dünya!yazık.

Albayım,şimdi size şikayet etmek isterdim.şu en cahil halimle..öyle ya dünya dönüyor.sersemlik..daha ölmeden çürüyorum.tuzlasalar bari..gözümün ucunda çoktandır,mavilik..kendime içinde yer bulamadığım bir mavilikte..anbean azalan nefeslerde içime sokulan ve alınan tarifsiz duygu adı:acı oldu.

habersiz yağmalandı.esir düştü ruh!çekisi varmış.bir ızdırap ordan oraya savurdu.şimdi rüzgar saçlarımı tutarken ağlamak gerek.ben gidiyorum.hangi yalanına geldin?ne fark eder zaman bizleri an’a kurban etti.eridi;güneş!gözler önünde,maviliğe gömüldü,hamraya yakın rengiyle..dramatik son!hazin..dramatik gül hüzünlü,yaraları sarılır sanarken..belki ona da bir dua iyi gelir.

herkese yazılarda yer var.

Albayım!gül hüzünlüyse,gece hüzünlüyse ben neyleyim.eylemesinler beni de ellemesinler söyle onlara..onlar kimse artık.söylenmemiş sözlere sahip olduklarını sanıyorum.

yazılanların elbet bir hikmeti vardır.hikmet’in hatırına çözelim şu işi..sevgi’ye inancım kalmadı.bilge’lik de bir yere kadar..

Albayım,siz anladınız.en anlaşılmayan noktayı(.)vahim bir durum olduğunu tarifi mümkün olmayan nedenleri,vurgulanmamış;sözde söylentileri,özde yitirilmiş sözlerin olduğunu anladınız.

saygılar..


otuz1 ocak 2bin9
08:57
MergeN..

[mergen]

-2-

oyun

Albayım;yalan söylediler,anlaşılmayan cüretkar tavırlar vardı.

malum acınası komedi oyuncusuyum.sahne bittikten sonra o boyaları silmek ızdırap!delicesine bir tutku..bitmeyen sahnelerde sahtekarlık, soytarılık ait olunmayan bir düş düş-kırıklıklarından ziyade anlamsız gülümsemeler..tadı olmayan dünyanın havasını soluyorum.onlar hala kahkahadalar,erişemedim o kadarına anlayamadım.

halbuki ürkütücü değil dalgalar ama düşünceler beynimi kemiriyor.

eşlemesiz cümleler baş döndürücü,kelimeler labirentinde kaybolmak o kadar olağan ki sürükleniyorum.
inanın bundan şikayetçi değilim.

Albayım,sebebini bilmediğim dert,dert olmaktan çıktı.
nedenler arıyorum,bir dar da bir ferahta..içimde kayboluyor hava,içinde çözülüyor.

anladım.anladım,gölgesinde yatılmazmış.serinlikler aldatıcı faydası yok ferdaya..

değilmiş işte,değirmende öğütülmeliydi duygular..

cehalet!kaderin oyunu,oyuna karışan her kişi eline almış rolünü..
paylanan paylanmış.satan satmış.dileyen dilenir olmuş.kafam karıştı,ayıklamak icap etti.
sizden rica etsem diyorum.hikmet ben-ol’saydım.kesin düşerdiniz peşime sokak lambalarının sönük olmasına aldırış etmeden aydınlatırdınız yolunuzu,yolumu..zor birşey mi rica ediyorum.ufak bir yardım kime ne gibi zararı olabilir ki..
anlatamadığımdan şüphem,anladığınızdan şüphem yok..

sarınırım takatim kalmadı.şimdilik son veriyorum.
daha aheste bir vakitte tekrar rahatsız ederim.
edebilirim.
edebilir miyim?

hürmetler..


9 şubat 2bin9
02:13
MergeN..

[mergen]

-3-

merhamet


Albayım,korkarım cehalet her yanı sardı.
gerçekler öylesine perdelenmiş ,öylesine kirletilmiş ki bu korkutucu..halbuki her şey  apaçık olmalıydı.melekler yağmurla şehre inerken sokaklar adımlanmalıydı.merhamet esirgenmeksizin avuçlara dokunmalıydı.fütursuz bir dil duaya geldiğinde merhamet gözyaşları avuntusuz kalmamalıydı.

Albayım,yazılanlar kafiyeli olmalı.zaten o vakit anlamlanmalı kağıda düşenler..

insanlık yok oluyor.düzensiz döngüler eşiğinde dünya!bundan şikayetçiyim.şairane bir çözüm talep ediyorum;savcısız sorgular ve yargılar.. ruhlar yalanlarla oynuyor. kör karanlıkta ve bulanıklıkta..

Albayım,oyunlar oynanıyor.

aslında oyunları hikmet daha iyi bilir.neyi kurcalıyorsam,gülünç durumlar..

dil sesini çıkartmadan bir köşede ağlıyor.kelimeler sırt sırta vermiş.adeta küsler;cümlelere,sevgi-ye,bilge-ye ve dünya-ya..bir şeyler daha var.
çözülmeyi bekleyen..karanlık!

Albayım,dünya bu gözden karanlık..ezan sesleri yükselirken,kaçışan kalabalıkta bir ses ;“albayım,beni de unutmayın.”diyor.herkes bu kadar farkında mıydı?

*  *  *

aklımda bir şiir var.güzel bir kadın için yazılmış.kadın hiçbir vakit bilmemiş.şair sadece bir kez o uyurken sessizce kulağına fısıldamış.

kadın aşk’ın kollarında uyuduğunu hiçbir zaman bilmeyerek dünyayı boşa sanmış.sırf bu yüzden ya,eline aldığı her ipi de boşa sarmış.ruhunu oyalandırmış.oyalanmış.sanmış ki şairin ona merhameti yok.şair de aksine kendini kadına hiçbir vakit liyakat görmemiş.
hayat kuruntularla ziyan olmuş.

Albayım,insanlar fark ettiklerini sandıklarını özünde hiç fark etmemekteler..gözlere perde inmiş.rengi yok.gözle görülmeyen görüntüler gözden uzak..

çoklarını zifiri karanlıktaki ışık kör etmiş.
sokakta karışan konuşmalardan yorgunum..ruh yamalı,yaralı değil ki..beklensin.

sayfaya düşen mürekkep isyankârsa yazan ağlamasında ne yapsın.kelimeler kırgınsa ele ne,bu kalemi tutana ceza..

karşı kıyıdaki sesler,uçuşan martılar huzur verici..zihnimdekilerse aksine delirtici..pervasız olan kelâm,kalem neylesin..sevgi-yi esirgemeselerdi.bilge-ye düşkün olunmazdı.
bir kez daha saygıları mı sunuyorum.

saygılar..


on9 şubat 2bin9
22:28

[Uluğbey]

hımmm, ' mergen ' bu ismi bir kenara not ediyorum, yazdıklarını dikkatle ve rikkatle takip edeceğim inşaallah tabii zaman buldukça...

[mergen]

(...)

eski gerçekten eskidi mi?bilinmez.
göz ucunda ; dermanlar,dermansız sancılar eşiğinde..dertler,terk istiyor.zaten ucu ucuna yetmişti.
geciktirilmiş duyguların,duygusuzca aksetti.muhtemelen,hayatlarda sarhoşluk anına dek geldi.
yazık ki kollar sıvanmışken;sözlerle sınandık.kim bilir hangi bilinmez için.
ve inan ki biriken hüzünler,ruhlara deymeden gitmek en iyisi..en doğrusu değil.en iyisi..
hayatlar nasıl da yaprak döküyor.ne zaman ve hangi aralıkta başlamıştı.
şairin dileği susmaktı ya,senin duanda "kaçmak"

kaçmak kafanda yer ettiğinden bu yana..aralık bulupta bir kelam edemedin.kalem elindeydi.
sözlerse dilinde eskidi.kuruyan yapraklara bastıkça,bastırdın/bastırdık.her düşenle,her çıtırtıda..
göz ucuyla baktığın gökyüzü yıldız saklarken kayan bir yıldız aramak ahmaklık..
içi boş hediye paketleri..diline kof,yüreğine hoş.

hoş'u hoşt!mu anladın?hoş zaten mesele de başkaydı.
kimsenin anlamadığı anlayanın umursamadığı bir darda soluk soluğa..
yine bir nefes daha eksildi.görüntüler siliniyor.tutulan defterler boş karakterlerle dolu..
unutulan isimlerse loş ortamlarda kaldı.

ezikti.tüm hayatlar biribirinden aciz,çaresiz çaresizlikler peşinde..bir orada..bir burada..bir de öte tarafta..yazık.
dökülen yapraklarla düşen gözyaşlarına;yazık.zaten bilinseydi.ne neyden daha doğru;en iyisi bu denilmezdi.
densizlik yüzlere oturmuş.ellerde dinsizce gitmişti.şair susmayı başaramadı."kaçmak" sana kaldı.hadi!yol senin..
sağlı sollu uzanan çınarlar senin..

                                                                         "sen mergen'sin..sinmek yakışmaz."

29.08.2008 / 04:32
mergen...

[mergen]

ruhumla kavgalıyım..

hayali adımlarla o şehrin sokaklarında dolanıyorum.bilemiyorum.neden bu sorumluluk yüklendi.niye o giden bendim.niye oraya giden bendim.gördüklerimi hiçbir zaman hak edemeyecek miyim?aldığım nefes,soluduğum hava,tattığım su,bastığım toprak,söylenen söz..zemzemle bile yıkanmış olsam.bu neyi değiştirir ki..

sanırım derdim.bedenimin içindekiyle;”ey ruhum!nedir sen de ki bu kırgınlık..” –sıkıştım. “az kaldı.her şey için..” –ne için? “kurtuluş için.hani şu en bilinmeyen..” –ölüm mü? “ya ne sandın.”

o şehirde ölebilmeyi ne çok dilemiştim.(kendim için ettiğim tek duam..)gözümü kapattığımda bir anda orda olabildiğim şehir.bana huzur veren.niye artık gözümü kapattığımda o düşün içine giremiyorum.niye artık gözümü kapattığımda o düşüşü yaşayamıyorum.aaa..evet hak etmiyorum değil mi?ne yapmalı hak etmek için.ne çok şey var aslında.zor gelen,zor olan ne?ne ola ki bu kadar oyalandırıyorum,kendimi..

yıldızları sayamıyorum ya hani,bunu da yediremiyorum.benim için mücadele etmedi ya ona da kızıyorum.kaçıyorum.şehirden şehre göçüyorum.ruhum bazı şeylere daha sadık,ona söz dinletemiyorum.şehirler arasında sıkışıp kalıyor.zavallı ruhum..bedenimin içine sanki zorla tepilmiş.o kadar isteksiz benimle yaşamaktan,oysa ben hayata o bana mecburuz.

vade dolana kadar..şükrüm bitene kadar..duam bitene kadar..ruhum dolana kadar..sevgiye doyduğum zaman çekip gideceğim.ruhum çok sabırsız; “ah!sabırsız ruhum..” –ne oldu yine. “çok mu zor sabretmek?” –anlamak senin için zor anlaşılan. “anlamak değil de  zapt etmek  zor seni..” –savurma beni oradan oraya.

denizin dalgalanmasını seviyorum.kayalara çarpışını,sessini..rüzgarla saçımın savrulmasını,sağa sola..çimenlere uzanmayı,gökyüzündeki bulut kümelerine isim takmayı,karakterli bulutlarım.annem bilir,gerçek adlarını,takılmamak lazım böyle şeylere..annemin sözlerine takılmamam lazım.babamın da hiçbir sözünü unutmamalıyım.görüntüleri silmeliyim.yanında birkaç duyguyu da silmeliyim.daha fazla yenik düşmeden,üstüme sinmeden kurtulmalı.üstüme düşmesin artık,insanlar..üst üste gelmesin hiçbir hayat/üst üste gelmesin hiçbir hayal/ üst üste gelmesin hiçbir hayalkırıklığı..

110 grubunun bir şarkısı var.”dünya”..der ki bir yerinde:”ruhumu çok geride bıraktım.” ben onu yalnız bırakamam.kavga ederiz.ama bırakamam. –ben bu bedenden çıkmadıkça beraberiz. “beni mi dinliyordun.”
–başka işim var sanki.

05.06.2008 / 15:38
mergen..

[mergen]

..zaman / ..an

beklemek anlamsızdı.ümit etmek,işte bu hiç yapılmamalıydı.belli ki an yine yanılmıştı ve yanıltmıştı.halbuki beni zamandan bile daha iyi tanıyordu.tanımak da yetersiz demek,eksik tanınmışım an tarafından…ifşa olanları inşa etmek,çok zor.

bir yahudi gibi eski defterleri karıştırmak da,anlamsız…

aslında şu an da geçmiş olmadan;en azından şimdiki an için bir şeyler yapılmalı,bu bile güç istiyor.çok güç…çok şey istiyor.zaman gerek anı toparlamak için.

yaşanılanların bir kısmı kötü,kötünün de daha kötüsü…vasat bile denilebilinir.iyi niyetimizden hep bu hale geldik.niyet?niyetimi bozmak üzereyim.her şeyden çok zaman önce vazgeçtim.on yıl öncesinin hayali;bir hiç uğruna,piç oldu.”piç” diyip hafifçe geçmemek lazım aslında bu konuyu ama geçeceğim.ve yine unutuncaya kadar zihnimi kendimle alakasız şeylerle oyalayacağım.uyuşturmakmış bu benim yaptığım,biri öyle demişti.artık kalemi sadece yazı yazmak için tutuyorum.eskisi kadar idealist değilim.çünkü an’a yenik düştü benim hayallerim…hayallerim,heves oldu.öylece bir dosya da kala kaldılar,yazık.çok yazık…çok geç…(çok geçmiş olsun,bana…)

zaman içinde sıkışmıştı aslında tüm anlar,elleri mahkum…zaman içinde alışır bir şey mi ki bu?son sözü yutmak ve bir daha akla getirmemek gerek.her şeyden ve herkesten arınmak gerek.gerekli gereksiz bazı şeylerden vazgeçmek lazım.sade bir hayat için.sadece bol fedakarlık ve bol sabır gerek,gelecek için.

…ve henüz alınmamış nefesler için de bir plan tablosu yapılmalı.düzensizlere düzen lazım.

hiç bir şeyin kıymeti bilmiyoruz.belki de bir sebepten bilemiyoruz.ya da sebepsizlikten bu hale geldik.bu kıyamete kadar böyle devam edecek.ümit etmenin yersiz olduğunu en başta da söylemiştim.çünkü paylar çoktan paylandı.eşikten eşitsizliğe;bu çok gülünç…büyük bir komedi-dram söz konusu…sanırım yazdıklarımı bu sefer kimse anlamayacak.en başta yazdıklarım neyse de şu son satırlar felaket durumdalar,en iyisi daha fazla uzatmadan kesmek ve zihinleri bulandırmadan susmak…sonsuz bir sukût,kastettiğim.


25.06.2008 / 15:17
mergen..

[mergen]

(ruhumla kavgalıyım..) (..zaman / …an)
yazılarımın devamıdır.en çok hangisinin devamı gibi ben karar veremedim.
aslında kısacası mergen'den son dökülenler..
*şöyle bir okudum da çok mu karmaşık oldu bu kez..


-2-

her şeyin bir düzeni olsun istiyorum.plan değil.”sonsuz sükûnette” kararlı ve ısrarlıyım.bunun anlamı:ölüm,benim lûgatımda..anlayana amenna,anlamayana ”...” önemi yok.zaten hiç yoklardı.yokladığımda fark ettim yoklardı.zamandan medet umdu çoğu ve sizler hep bir ağızdan,ağız birliği yaptınız.deliklerden bakan delilere imreniyorum.delirmek istiyorum.ya da ölmek.razıyım her ikisine de,ikisinden birine..razıyım,göç etmeye..razıyım sıla’ya kavuşmaya..gayri,amadeyim.
yeter bu kadar soluduğum,duyduğum,uyuduğum..”emaresi kaldı.” demesinler ardımdan diye yok etmek istiyorum her şeyi..bildiklerimi unutup,yeniden doğmaya gücüm yok.olsaydı,kalırdım.orada,şurada ya da bir arada mutlaka kalırdım.bir arada olurduk.bir arada kaybolurduk.
...ve bir de;bulutlardan birinde mesela;yağmur yağarken ilk damlayı ben görmek isterdim.hayallerimde kalırdı.hayallerde kalırdım.dilimde bir kekremsilik..üzgünüm ama görüntüler silik..keskin kokular,sert içkiler..zihnim dumanlı,hayalden ve hayallerden ziyade..bu dünya ziyadesiyle yetti.içimde gezinen duman sana sesleniyorum.hayır ruhum sen değil.karışıklık olmasın.didişmeyin,içimde..


20.07.2008 / 04:21
mergen..

[mergen]

 “o kadar çaresiz ki şehir,
çoban o kadar yabancı olanlara..”

-çoban-

izmaritler çoğalıyor.aitliğini kaybetmiş,şehirlerde..
kaybolan çocuklar ve gözyaşları..
bir düzüne düzenbaz ,baz alınmalı ;mesala masaya yatırılmalı uzunca kısaca bacak arası vs. işte.

bir yalan bir alan’a düştü.
bilinmeyen gerçekte dökülen yapraklar mecaz anlam içinde eziliyor.ve biliyorlar ki birileri bundan mutlu mesut..fırsat kolluyorlar her’an düşman için zafer!

sessizce yazılan her harf seslere şahit!dur durak bilmeyen arabalar,içinde kaybolan şehir..sana bir sözüm yok,insanoğlu piçlik peşinde hem de hiç uğruna beş kuruşa..bedenler masumiyetini kaybetmiş.çoban seyir de..devrik cümleler ve bitmeyen çileler ;sözü bitmiş.efkar-ı keyf eksik hayattan..karman çorman bir seyir;çoban’a..

demini almamış insanlığa bekçi çoban..
zaaflarla kuşatılmış.kendinden haber-siz herkes..herkes kimse kadar değer-siz...


yirmi1 ekim 2bin9
meçhul saat
27:27
MergeN..

[mergen]

düş-ler, hayal-ler bambaşkaymış.
biz'in için de herkes kendi hayalini canlandırmış.
meğer; sen, ben, ( biz ) hiç yokmuş.
olmamış,
oluşmamış,
oluşamamış,
yazık!..

-düş-

düşler düşkünlükten olsa gerek, sessizce mırıldanan şarkılar gibi..
kimsenin bilmediği sırlar aslında herkesin içinde yaşadığı sırlardan bir kaçı
sadece, umudun aynadaki yüzü ya da hüznün..

demlenmemiş her duygu gibi sahipsiz ve isteksiz satırlar..kırgın ve hoyrat..
rüzgardan ders almış, kendince bir armonide kaybolmuş gibi..

tuhaf renklerden anlam çıkarırcasına..
bilinmeyen bir düş; düş kırıklıklarının yanında biriken başka bir kırgınlık..
sahipsiz ve isteksiz eskiye dem vuran bu güne küsen yarına sarılmadan..
güneşi görmeden solan karman çorman saçma sapan bir düş..
bu yüzden düşüyorum.


sıfır3 aralık 2bin9
11:23
MergeN..