Lezzet-i gazel

[Dil-şâd]

Visâl içün sunar ol yâre her fütâde gazel
Dürûg-u maslahat âmiz olur arada gazel

O gül-rûha yürü ahvâli açıcak söyle
Düşerse fursat eğer okı bir küşâde gazel

İzârı vasfını yazdukda hattını yâd it
O yâr-ı ehl-i dile arza kılma sade gazel

Saçun hevâsı ile düşdü özge sevdâya
Bu denlü bağladılar yine ol hevâda gazel

Virür karar dil-i bî-sükûna gayetde
Âtâyi şi'ri gibi bir karar-dâde gazel


Atâyî

[Dil-şâd]

Gamze dil-dûz olıcak nâz ü tegâfül ne belâ
Dilde sabr olmayıcak nâza tahammül ne belâ

Çîn-i ebrûya tahammül edemezken âşık
Girih-i pür-şiken-i turre-i kâkül ne belâ

Turralar gökde hümâ saydına âmâde iken
Dil şikâr etmek için hâke tenezzül ne belâ

Dile her mûyu bir ejder görünür ol zülfün
Nice bin ejderi bir yerde tahayyül ne belâ

Âşıka nâlesi eğlence yeter ey Nef'î
Nağme-i dil-keş için minnet-i bülbül ne belâ

Nef'i

[RahgüzaR]

Akl yâr olsaydı terk-i aşk-ı yâr etmez m'idim
İhityâr olsaydı rahat ihtiyâr etmez m'idim

Lâhza lâhza sûretin görseydim ol şîrin-lebin
Sen kimi ey Bîsütûn ben hem karar etmez m'idim

Nişe mahrem eyledin şem'i beni mahrûm edip
Ben senin bezminde can nakdin nisâr etmez m'idim

Derdimi âlemde pinhân tuttuğum nâ-çardır
Uğrasaydım bir tabîbe âşkâr etmez m'idim

Yâr ile ağyârı her-dem görmeğe olsaydı sabr
Terk-i gurbet eyleyip azm-i diyâr etmez m'idim

Vâ'izin küfrün benim rüsvâlığımdan kıl kıyas
Anda sıdk olsaydı ben takvâ şi'âr etmez m'idim

Ol gül-i handânı görmem mümkin olsaydı bana
Sen tek ey bülbül gül-istâna güzâr etmez m'idim

Ey Fuzulî dâğ-ı hicrân ile yanmış gönlümü
Lâle-zâr açsaydı seyr-i lâle-zâr atmez m'idim

Fuzulî

[Dil-şâd]

Bâde gam verir bize biz âşık-ı dîvâneyiz
Gelmeden bu bezme câm-ı aşk ile mestâneyiz

Çekmeziz renc-i humârı ömrümüzde gerçi biz
Gam değil mahmûr olursak sâkî-i meyhâneyiz

Âşık-ı yek-reng ü rindân-güşâde-meşrebiz
Bezm-i hâs-ı vahdete hem bâde hem peymâneyiz

Hem gülüz hem bülbülüz germiyyet-i aşk ile biz
Dâğ-ı derde şu'le vü şem'-i gama pervâneyiz

Rind-i aşkız hâsılı Nef'î-i bî-pervâ gibi
Âşinâya âşinâ bîgâneye bîgâneyiz


Nef'î

[Lamia]

Cân cemâlün şem’inün pervânesidür dostum
Dil müselsel zülfünün dîvânesidür dostum

Al emânet gönlümi cevrünle vîrân eyleme
Kim senün hayl-i hayâlün hânesidür dostum

Cân u dil derd ü gamunla âşinâ olalıdan
İki ‘âlem anlarun bîgânesidür dostum

Yoluna cân u cihân virdüğüme budur sebeb
Bana cevr itdügünün şükrânesidür dostum

Kasr-ı cennet bigi ma’mûr olısardur dâyimâ
Ol gönül kim ‘aşkunun vîrânesidür dostum

Kanuma gamzen susamışdı lebünden soraram
Kim kaçan ol teşne kana kanasıdur dostum

Ger terahhum eylemezsen Adnî yüzün şem’ine
Âkıbet pervâne bigi yanasıdur dostum

Adnî

[meddah]

ey müezzin gel cenazem üstüne feryad kıl
öldüğümden yarı agah eyle rahm sad kıl

taşlar kim cevr ile kuyunda urmuştun bana
gönlümü yıktın anunla kabrimi abad kıl

yoluma hak oldı bu üftade diyü
gel mezarum taşına yazdır bir eyü ad kıl

firkatinde çünkü can virdüm o serv-kametin
ey yapan mezarımı ya şimşir ya serv ü şimşad kıl

naleler kılsa tenim tabutda kılman aceb
tahtaya bağlansa eyler nale vü feryad kıl

gülsitanı kuyuna şayed ki bir zerre düştü
ey saba billah lütf eyle toprağım berdad kıl

lütf edüp ömrün unutma AŞKİNİN bu şiirini
yaduna gah gah anı anunla yad kıl

[Dil-şâd]

Yârun ayağı tozuna kıymet cihân gerek
Belki cihân ne nesne ola baş u cân gerek

Bir yârı kılmışam iki ‘âlemde ihtiyâr
Evvel kişiye cân gerek andan cihân gerek

Vurdukça dil eşiğine cân pîş-keş kılur
Yârı evine varsa kişi armağan gerek

Kanlu yaşum yiterdi yine sevgisiyiçün
Da’vîye ma’nî vü dahı ‘aşka nişân gerek

La’lini dişledükçe gözi kanumı döker
Elbette hükm-i şer’ budur kana kan gerek

Yüzüne karşu göz yaşın akıtduğum bu kim
Gülzârı tâze dutmağa âb-ı revân gerek

Cûşıla ağladuğını ayb itme Adnî’nün
Âşık olanlarun gözi deryâ-feşân gerek

 Adnî

[PeJMüRDE]

Yârun ayağı tozuna kıymet cihân gerek
Belki cihân ne nesne ola baş u cân gerek



 

Maşallahhhh....

[meddah]

Ölmek âsân âşıka bir dem firâk-ı yâr güç
Böyle müşkil derd esîri hastaya tîmâr güç

Aşk mühlik yâr gafil mübtelâlar n’eylesin
Birbirine derdini inkâr güç ikrar güç

Gerçi aşk izhârı bîtâb olmayınca cürm olur
Dilber ammâ müdde’â-fehm olıcak inkâr güç


Yâr eğer âşık ne eylerse muhabbet iktizâ
Etmemek olur mahallinde ânı izhâr güç

Olsa Nef’î n’ola ger endîşesiyle hem-zeban
Neylesin yâ sohbet-i yârân-ı nâ-hemvâr güç

[Dil-şâd]

Gamzeler kim cân iline tîr-i müjgân yağdurur
Benzer ol Tâtâra kim sihr ile bârân yağdurur

Fürkatünden gözlerüm geh yaş akıdur gâh kan
Yoluna îsâr içün dürr ile mercan yağdurur

Dûd-ı ahumdan duyar ağladuğum halk-ı cihan
Kara yil esdükce bilürler ki tûfân yağdurur

Ol kadar akdi gözümün yaşları kim geldi kan
Şimdiden gerû akan seyl-âbı kandan yağdurur

Leblerünün sâğarından sâki-i îsî-nefes
Cür'a diyu ehl-i meclis üstine cân yağdurur

İşiğünde âhum işiden döker göz yaşların
Nitekim kıble yili esse firâvân yağdurur

San yağar bârân-ı hışm ile tegerg-i pür-belâ
Ol kemân-ebrû kaçan tir ile peykân yağdurur

Zülfün ucından gönüller düşdüğin gören sanur
Ejdehâdur kim ağızdan nâr-ı sûzan yağdurur

Ey Necati kilk-i gevher-bâruna kıymet mi var
Dürr olur her katre kim ol ebr-i nisan yağdurur

Necâtî