HAYAT NE GARİP DEĞİL Mİ?

Katılım
18 Şub 2006
#1
"Hayat ne tuhaf değil mi?" Çoğu zaman içini dökmeye bu cümleyle başlarsın. Duygu dünyanın kapıları aralanır,cümleler ardı sıra gelmeye başlar. Bazen haykırmak istersin bir imdat dilersin; ve nasıl başlayacağını bilemediğin anlarda bu cümle imdadına yetişir.



Bazen bir tebessüm, tatlı bir bakış ve dokunuştur aradığın; bir omuza yaslanıp, kendini salıvermenin arzusudur. İstediğin çok bir şey değildir aslında; gözlerinde kaybolmak, gidivermek başka alemlere...



Bazen rüzgarın önüne kapılıp giden bir yaprak olmak istersin bazen de o rüzgara direnen bir vücut. Ama çoğu zaman nafiledir direnmen. Hayat yolunu çizmiştir bir kere ve rüzgarın yönünü değiştiremezsin. Teselliyi bulmak istediğin dudaklar çoğu zaman soğuktur. Üşütür içini. Sense titrersin; göz yaşlarınla ısıtırsın kendini, için için ağlayarak..
Kendini soğuk bir kış gününde çıplak ve yalnız hissedersin, ısıtsın diye yalnızlığına sarılırsın, gözlerin güneşi arayarak. İstediğin çok bir şey değildir aslında;sıcak bir tebessüm tatlı bir gülüş ve dokunuş.



Kendi kendine söylenirsin; acaba çok mu şey istiyorum diye. Sonra da takma kafaya diyerek kaçıverirsin oradan. Bir teselli istersin, ufak bir teselli. karşılaştığın şey ise kapalı kapılardır. Duvar gibi önünde duran kapıyı bir türlü kıramazsın. Sonra o duvarı kaleminle yıkarsın. Cümlelerindedir savaşın. Yırtınırsın, kendini paralarsın. Mağlup olmak üzereyken zaferi yaşarsın. İçindeki fırtına dinmiştir artık.



"Hayat ne tuhaf değil mi?" Kendi iç savaşında mağlubiyeti de yaşarsın zaferi de; ama bu zaferi tek başına kazanmamışsındır. Seni sevdiğine inandığın insanlar hep yanındadır ve yanında olacaktır. O insanları kaybetme. Onlara verebileceğin en değerli hediyeyi ver; sevgini.



İçinde filizlenen renk renk çiçeklerin olsun.onlara itinayla bak, asla incitme. Karşında dimdik ayakta olsunlar, senin gibi ve bırak sarsınlar etrafını; içlerinde kaybolmanın doyumsuz keyfini yaşa.



Unutma sen sevdiklerinle varsın. Yalnızlık Allah'a mahsustur. Yanında her zaman seni seven birilerinin olduğunu anımsa ve o güvenle dal hayatın içine. Bırak, yere düşsende kaldıracak birileri var nasıl olsa...
 
C

cengaver

#2
Duygular çok güzel işlenmiş,tebrikler...okuyunca Cahit KÜLEBİ'nin hikaye isimli şiirinden şu satırlar geldi aklıma :
[align=center] Benim doğduğum köyleri
Akşamları eşkiyalar basardı.
Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem
Konuş biraz! [/align]

[align=center]Benim doğduğum köylerde
Şimal rüzgarları eserdi,
Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır
Öp biraz![/align]




Evet insan bazen içini dökecek bir sıcak yürek,başını yaslayacağı güvenli bir göğüs istiyor,ve çoğu zamanda bu isteğimiz hep havada kalıyor.İnsanoğlu yalnızlığa alışmalı çünkü hayatın her raddesinde yalnız kalma ihtimali yüksek.Yalnızlık Allah'a mahsus,doğru.Ve biz ondan bir parçayız.Ufacık bir parça...
 
Katılım
18 Şub 2006
#3
beğendiniz için teşekürler...Cahit KÜLEBİ'nin bu şiir cidden çok güzel yazıyı tamamlıyor..
 
Katılım
11 Eyl 2006
#5
sevgili çeşminaz bize bu güzel eseri ulaştırdığın için teşekkürü bir borç bilip yazılarının devamını bekliyorum:)

hayat öyle bir hal almış ki,,,,malesef düştüğünde kaldıracak elinden tutacak birileri yok dünyaya nasıl tek başladıysan tek de devam edip,,zamanını doldurup dünyaya veda edeceksin... Hayat, hayat bir ahhh çekerek peşinde koştuğum hayat artık yordun beni dizlerim kan içinde seni kovalamak artık bana azap veriyo...Bendeki bu feryadı hiçkimseler duymaz...
 

Konuyu şu anda okuyanlar : (Users: 1, Guests: 0)

Giriş yap