Hayatın Sessizliğinde

Dirvas

Bir çocuk rüzgar gibi, kenti terk ediyor.
Katılım
27 Tem 2007
#1
Hayatın Sessizliğinde

Parmak uçlarımı uzatırsam dibe değebilir miyim, denemeye korkuyorum, sözcüklere basa basa geceyi geçebilir miyim? Bir ağaç gövdesi gibi yüzeyinde durduğum bu karanlığın dibi nerede? Toprağın silindiği, hayatın geri çekildiği, yukarıyla aşağının belirsizleştiği, geçmişin gözden yitip geleceğin bir türlü doğamadığı bu adsız saatte, sessizlikten, tedirgin bir sessizlikten başka yanıt yok. Bense mermi gibi yağdırmaktayım sözcükleri bu kutsal, engin, gizemli sessizliğe, sanki sokaklar boyunca lambaları taraya taraya yürüyor, ardım sıra boş kovanlar bırakıyorum kaldırımlarda. Sanki hep ışığa nişan alıyor ve her seferinde hedefi tutturuyorum. Sanki gözlerimin gücü bir tek karanlığa yetiyor. Sanki bir veda mektubu yazsam, yollayacağım kişinin bir adı bile yok henüz. "Derinlerden sana sesleniyorum. Beni duy!" diye bağırdığımda, yalnızca kendi yüzüm dönüyor bana doğru, lekeli, belleksiz, yarım yüzüm ve o da tek bir hikaye anlatmıyor, insanın yenilgisinden başka.

Aslı Erdoğan
 

Giriş yap