Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

Katılım
30 Kas 2006
#1
Anne bu sabah kübra pencere önünde seni düşledi,
Ben içeride gözyaşlarımı içime akıttım….

Dayım seni istemediğin o adama BABAMA hiç vermeseydi anne…
Gözlerinden yaş eksik olmadı,
İç çekişlerine öksürüklerinde katılıyordu ya bazen
Elinden tutup ağlama diyordum…
Öperken yanaklarını gözyaşların dudaklarımı yakardı
Sarılırken sana kokun içime karışırdı…
Akşam oluyordu yine sil gözlerini annem
Ağladığını görürse babam…
Yapma… Dur… Baba… Vurma…
diye koşardık sana,
Bu sefer sen başlardın
Yapma… Dur… Onlar daha çocuk…
Bir sabah yatağının başına geldim. Kübra pencereyi açtı o mor menekşeyi sana doğru çevirdi
—bak ne kadar büyüdü, annem için büyüdü biliyor musun onun göre bildiği tek çiçek olduğu için büyüdü, annemi sevdiği için büyüdü…
—Anne bak menekşen nasılda büyüdü,
Anne… Anne…
Babam hiç ağlamadı biliyor musun anne?20 gün sonra eve bir kadın getirdi anne diyecekmişiz… Demem dedim babamdan önce o vurdu,
Seni bıraktık bir gün, kübra Toprağından avucuna almış Onu da menekşenin içine koymuştu, Kübra onunla konuşuyor diye yaktılar...Seni bırakıp gidiyorduk… Bizi özleyecektin…
Yeni bir yere geldik
Sabah güneş doğmadan uyandırıyordu beni,
Ahıra girip işleri yapıyordum Kübra uyanıp kahvaltı hazırlıyordu,
Onlar yemek yiyorlardı biz içten içe kendimizi
Sonra bulaşıkları Kübra ile yıkayıp, okula gidiyorduk
Okuldakiler kokumdan rahatsız oluyordu, ahırın kokusu üzerime siniyordu
Ben se o kokunun içinden senin içime karışan kokunu arıyordum
Anne seni en iyi hayal ettiğim yer okuldu, öğretmeni hiç dinlemedim
O bana ne sorsa hep “efendim anne” derdim… Oda alıştı artık bana soru sormadı.
Eve gidince Kübra çamaşır yıkardı ben ahıra
Akşamüzerimize çökerken kulaklarımda senin iç çekişlerin
Eve girmek istemiyorum önce dayak yiyeceksin diye
Sonra diyorum o ev bu ev değil…
Sofrada biz yine hasretimizle karnımızı doyuruyoruz onlar yemekle…
Senden miras kaldı Kübra’ya gözyaşları her gece sana ağlıyor…
Sırtımı dönüp bende ikinize ağlıyordum…
Yüküm çok ağır anne...Yüreğim kaldıramıyor,
Karanlık odamıza yerleşince
Sana koşuyorum durmadan, düşüyorum kalkıyorum ama hep koşuyorum
Dayan diyorsun anne rüyalarımda bana hep dayan diyorsun
Ama olmuyor bize ne yaptıklarını sende biliyorsun anne,
Okulda bir arkadaşın geçen hafta annesi öldü
Keşke annem ölmeseydi diye çok ağladı
Şımarmazmış paralarını almazmış, sözünü dinlermiş annesi gelirse
Biliyor musun anne ben keşke annem ölmeseydi bile diyemiyorum
Eğer yanımızda olsaydın acılarına daha büyük acılar eklenecekti
Öğretmenimizden öğrendiğim bir cümle var onu ne zaman aklıma getirsem sen geliyorsun,
Bir kere ölürsün kurtulursun ama ölmeden defalarca ölebilirmiş insan,
En azından sen kurtuldun anne
Ama seni çok özledim bunu sadece sen bil
...
….
Kaç yıl geçti üzerinden...Kaç yıl geçti zulüm üzerimizden
Güneş doğmadan önce uyanıyorum hep anne
Evden çıkıp sana gelmek için,Yanında uyumak için
Sana biriktirdiğim acıları anlatmayacağım
Yanına varmadan az önce rüzgâra bırakıp, anne oğul konuşmak için
Uzun uzun dertleşmek için
Birgün geleceğiz sana elimizde bir menekşe
Senin sevdiğin gibi…
Avuçlarımızda hasretimiz
Acıları çekilmiş umutlarımızla


yazıcı:zemheri
not:gerçek bir yaşamdır
 

UluğBey

Sükût gibi münzevi, çığlık gibi hür.
Katılım
27 Ara 2005
#3
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

:'(

Kaleminden dökülen kelamına sağlık...
 
Katılım
30 Kas 2006
#4
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

eyvallah hocam
hayatım boyunca yazmak istemediğim tek yazıdır bu
aşk acısıymış sevdaymış
leyla olmak mecnun olmakmış
hepsine dokunduda kalemim
hiçbiri yaralamadı şu yazının üzerinden geçtiği hayatın beni yaraladığı gibi...
neyse
muhabbetle
 
Katılım
27 Mar 2006
#5
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

Çok güzel olmuş demek yeterli olacaksa emin ol çok güzel olmuş.Annesinden bir gün bile ayrı kalmamış biri olarak ne kadar anlarım bu acıyı bilmiyorum ama okurken boğazıma bişeyler düğümlendi...
 
F

Feraye

#6
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

Annesini kaybetmiş bir insan olarak yazıyı çok beğendim. Annemi her zaman her saniye arıyorum. Onsuz yaşayamıyorum. Dünyada bir anne kadar bir insana kim yakın olabilir ki. Nerde bir anne görsem, kendi annemi de yanımda istiyorum. Hayat kuralı işte, ama ana gibi yar olmazmış. Belki çok yanlış düşünüyorum ama, eğer anne ve babamızdan önce birisi ölecekse o annemiz olmasın. Annesizlik gerçekten çok ama çok zor. Yaşımız kaç olursa olsun anne sıcaklığına her zaman ihtiyaç duyuyoruz. Yaşarken onların değerini bilelim. Ben biliyordum ama onu yine de kaybettim. Ve dünyada her zaman yapayalnız kaldığımı hissediyorum. Annemi çok ama çok seviyorum.
 

Dil-şâd

Benim tedbirim, Sen'in takdirinden küçüktür.
Katılım
11 Eyl 2006
#7
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

Allah dağına göre kış verirmiş. Ailemden bu yaşıma hiç ayrı kalmadım, hatta sırf bu sebepten üniversite tercihlerimi bile yaşadığım şehirden yana kullandım. Çünkü çevremdekilere "fazla abartıyorsun" dedirtecek derecede aileme bağlıyım. Bir iki günlük ayrılıklarda bile kendimi çok fazla yıpratabiliyorum. O yüzden yukarıdaki yazı içimi fena halde acıttı.
Ve her satırda o acıyı hissettim. O kadar ki güzel bile diyemiyorum.
Sadece acı...

Yüreğine sağlık...
 
Katılım
26 Nis 2007
#9
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

Yürekten dökülen bu satırlara yürekten yazılacak birkaç kelimeyle cevap verilebilir belki. Nevar ki duygularımı ifade edebilecek kelimelere ulaşamıyorum.. :'(
Dua ile..
 
Katılım
16 Eyl 2007
#10
Ynt: Keşke Annem Ölmeseydi Diyemiyorum, Anne!

Hayatın acı geçekleri olarak nitelendirdiğimiz olaylarından bir tanesi ... Allah kimseye kaldıramayacağı yük vermez.Sadece sükut etmek ve acı çekenin halini anlamak değil de anlamaya çalışmak gerek... kalemine ve yüreğine sağlık..
selametle...
 

Konuyu şu anda okuyanlar : (Users: 1, Guests: 0)

Giriş yap