Merhaba

Dilhun

Dîvân Üyesi
Özledim...
( Aklıma eşine yazdığı mektubu sonlandırırken "Özledim"demeye utanıp "çok göresim geldi" diyen Ahmet Hamdi Tanpınar naifliği de geldi inan olsun suretinizi görmeden siretînizi sevdiğimden benim de sizi çok göresim geldi:) )

Yetişkinlik biraz da yetişememe hâli galiba ama Allah ki yetisemediklerimize kavuşturmakla yücedir.Nicesiniz?Yüreğiniz nasıl?Ben yokken de burada sizi hep var ettim ki dualarimda.Ben hep inandım çünkü birbirinden habersiz edilen dualar sayesinde birinin diğerinin hayatını nasıl güzellestirdigini:)

Bana gelince bana gelinir mi bilmiyorum bunca telâşın içinde.Hamdolsun kötü değilim Şubat ayında bir köy okulunda ücretmenliğe başladım.Eylül ayında yaptigim bı başvuru Şubat ayında gelen bı telefonla neticelendi ben başvurumu dahi unutmuş artık ondan umudu kesmisken o telefonla dedim ki kendime dilhun belki birgün birgun senin dua etmeyi bile bırakacağın o konuda Allah hiç beklemedigin bı anda duanı yaşatacak sana her şeyin bı zamani var ,vaktinden önce çiçek açmaz.

Köy okulunda ögretmen olup ders veren dilhun' dan ziyade öğrenen oldum.Konfor hayatı çürütüyormuşu bizzat öğrendim.Kombinin,klimanın bı düğmesiyle ısınıp serinlemek ne de rahat görünümlü rahatsızlık verenmiş bize.Güneşle uyanıp ,yatsı namazından sonra uyumak , gece - gündüz kavramlarının farkını fark edebilmek ne güzelmiş meğer gecesi gündüzü birbirine karışmış 21.yy insanına:)

Bı taş ev...Sobayı bı on dakika inceledim nasıl yakacağımı bilmeden eski teneke (nam-ı diğer çingene sobası:) ) ders vaktinden önce odun topladim ,odunlar kurusun diye sobanın etrafına dizerken Taptuk Emre dergahindaki Yunus'um düştü aklıma.Sepetle yukarı çıkan ekmek yoktu artık hamur yagurup kendi ekmeğini kendi emeginle yapmak vardı.Bir öğretmenin ekmek geliyor mu buraya sorusunun üzerine sobanın üstünde yapıyorum cevabımı duyunca "babaannenin çeyizinden mi çıktın sen" alaysı gülüşü...

Annemin tedavileri devam edip durdu inşallah çoğu gitti azı kaldı diyebiliyoruz kendimize ,Allah umudumuzu kırmasin
 

Kâşif Çelebi

Dîvân Üyesi
Özledim...
( Aklıma eşine yazdığı mektubu sonlandırırken "Özledim"demeye utanıp "çok göresim geldi" diyen Ahmet Hamdi Tanpınar naifliği de geldi inan olsun suretinizi görmeden siretînizi sevdiğimden benim de sizi çok göresim geldi:) )

Yetişkinlik biraz da yetişememe hâli galiba ama Allah ki yetisemediklerimize kavuşturmakla yücedir.Nicesiniz?Yüreğiniz nasıl?Ben yokken de burada sizi hep var ettim ki dualarimda.Ben hep inandım çünkü birbirinden habersiz edilen dualar sayesinde birinin diğerinin hayatını nasıl güzellestirdigini:)

Bana gelince bana gelinir mi bilmiyorum bunca telâşın içinde.Hamdolsun kötü değilim Şubat ayında bir köy okulunda ücretmenliğe başladım.Eylül ayında yaptigim bı başvuru Şubat ayında gelen bı telefonla neticelendi ben başvurumu dahi unutmuş artık ondan umudu kesmisken o telefonla dedim ki kendime dilhun belki birgün birgun senin dua etmeyi bile bırakacağın o konuda Allah hiç beklemedigin bı anda duanı yaşatacak sana her şeyin bı zamani var ,vaktinden önce çiçek açmaz.

Köy okulunda ögretmen olup ders veren dilhun' dan ziyade öğrenen oldum.Konfor hayatı çürütüyormuşu bizzat öğrendim.Kombinin,klimanın bı düğmesiyle ısınıp serinlemek ne de rahat görünümlü rahatsızlık verenmiş bize.Güneşle uyanıp ,yatsı namazından sonra uyumak , gece - gündüz kavramlarının farkını fark edebilmek ne güzelmiş meğer gecesi gündüzü birbirine karışmış 21.yy insanına:)

Bı taş ev...Sobayı bı on dakika inceledim nasıl yakacağımı bilmeden eski teneke (nam-ı diğer çingene sobası:) ) ders vaktinden önce odun topladim ,odunlar kurusun diye sobanın etrafına dizerken Taptuk Emre dergahindaki Yunus'um düştü aklıma.Sepetle yukarı çıkan ekmek yoktu artık hamur yagurup kendi ekmeğini kendi emeginle yapmak vardı.Bir öğretmenin ekmek geliyor mu buraya sorusunun üzerine sobanın üstünde yapıyorum cevabımı duyunca "babaannenin çeyizinden mi çıktın sen" alaysı gülüşü...

Annemin tedavileri devam edip durdu inşallah çoğu gitti azı kaldı diyebiliyoruz kendimize ,Allah umudumuzu kırmasin
Hoşgeldin sevgili @Dilhun Bizim de seni göresimiz gelmişti kalp kalbe karşıdır derler. Yazdıklarını bazen gülümseyerek bazen düşünerek bazen de hafif bir burukluk içinde okudum. İnsanoğlu hayat yolculuğunda neler görüp neler keşfetmiyor ki... Zaten yaşamanın eğlenceli ve düşündürücü tarafı da bu değil mi? 21. yy insanının konfor bağımlılığı kolay kolay bitmez ancak senin gibi cesaretli olanlar bir değişime göz karartıp gerçek varlığının doğayla iç içe olduğunu fark eder ve konforun insanı aslında ne kadar kendi özüne yabancılaştırdığını anlar.
Hüdâhan teyze için Allah'tan acil şifalar diliyorum inşallah. Tez zamanda sağlığına kavuşur umarım.
 

adlena

Dîvân Üyesi
Merhaba divanın gülümseyen yüzü @Dilhun Hoşgeldiniz. Uzun zamandır gözlerimiz yollardaydı. Biriktirdiğiniz güzel hatıraları dinlemeyi çok isteriz. Aynı şekilde @Mina'yı da yeniden aramızda görmeyi umuyorum.
 
Tüm sayfalar yüklendi.

Benzer konular

xen

Üst Alt